Naruszenie prawa materialnego
wtorek, 11 stycznia 2011 20:50

Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział VI Cywilny Odwoławczy po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005 r. w Częstochowie na rozprawie sprawy z powództwa Towarzystwa Ubezpieczeń SA w W. przeciwko Skarbowi Państwa – Nadleśnictwo K. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 1 marca 2005 r. – I oddala apelację; II zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 marca 2004 r. Sąd Rejonowy w M. Oddział w K. oddalił powództwo TU SA w W. Oddział w K., przeciwko Skarbowi Państwa-Nadleśnictwu K., o zapłatę kwoty 3987,33 zł. Kwota ta dochodzona była jako regres od sprawcy szkody, z tytułu wypłacenia poszkodowanemu Grzegorzowi M. odszkodowania komunikacyjnego z uwagi na uszkodzenia samochodu Daewoo Nubira, zaistniałe na skutek potrącenia przez poszkodowanego w miejscowości P. przebiegającej przez jezdnię sarny.
Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny.

Na podstawie polisy poszkodowany Grzegorz M. był objęty ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, autocasco i od następstw nieszczęśliwych wypadków dla posiadaczy pojazdów mechanicznych. W dniu 1 lutego 2004 r. przejeżdżał przez lasy w okolicach miejscowości P. W tym czasie na jezdnię przed prowadzony przez niego samochód marki Daewoo Nubira wbiegła sarna i doszło do jej potrącenia. W wyniku tego zdarzenia poszkodowany poniósł szkodę w postaci uszkodzenia pojazdu, zabita sarna została oddana do punktu skupu dziczyzny. W oparciu o kalkulację szkody z 2 marca 2004 r. w dniu 3 marca 2004 r. powód wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 3987,33 zł. W dniu 21 kwietnia 2004 r. zwrócił się do Nadleśnictwa K. z wezwaniem do zapłaty na jego rzecz tej kwoty tytułem regresu. W odpowiedzi pełnomocnik Nadleśnictwa poinformował powoda, że jednostki organizacyjne Lasów Państwowych nie odpowiadają za tego typu szkody. Powyższy stan faktyczny sąd I instancji ustalił na podstawie następujących dowodów: dokumentów ubezpieczeniowych, notatki urzędowej, dokumentacji zdjęciowej, pisma pełnomocnika pozwanego.

Sąd I instancji uznał za wiarygodne wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie, ponieważ nie budziły one wątpliwości co do swej autentyczności, a strony nie podawały w wątpliwość tych dowodów.

Apelację od tego wyroku złożył powód, zarzucając: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 431 k.c. w związku z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) i § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przekazywania w zarząd obwodów łowieckich wyłączonych z wydzierżawiania (Dz.U. Nr 219, poz. 1842) poprzez niewłaściwą jego wykładnię, tj. przyjęcie, że nadleśnictwo jako jednostka organizacyjna Lasów Państwowych nie może być zarządcą lasu (koła łowieckiego leśnego) i nie może ponosić odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez zwierzę żyjące w stanie dzikim. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy zważył, co następuje. Apelacja jest niezasadna.

I. Sąd odwoławczy podziela ustalenia sądu I instancji oraz dokonaną przez ten sąd ich ocenę.

Sąd I instancji przedstawił spójną koncepcję odpowiedzialności w okolicznościach niniejszej opartą na prawidłowej wykładni art. 431 k.c. oraz przepisów prawa łowieckiego. Nietrafny jest zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż art. 431 k.c. w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17 października 1991 r., III CZP 100/91, ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich, zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka o treści następującej: Art. 43J stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim). Na poparcie tego poglądu komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, Nr 2, poz. 30, oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach w stanie wolnym (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: Art. 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)... (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji, ocenę skarżącego, że art. 431 k.c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne.

Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko w wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

II. Oczywiście możliwa jest sytuacja, o której pisze w apelacji skarżący, w której Lasy Państwowe są zarządcą obwodu łowieckiego leśnego, który w konkretnym wypadku obejmuje las..., ale to, że sytuacja taka jest możliwa, nie oznacza jeszcze, że faktycznie miała ona miejsce. Powód w żadnym razie faktu tego nie udowodnił, co więcej, nie podejmował takiej próby. Dlatego nie może wyprowadzać takich wniosków o ewentualnej odpowiedzialności Skarbu Państwa, wynikającej z takich hipotetycznych faktów. Przedstawione w uzasadnieniu apelacji rozważania w tym zakresie mają charakter czysto teoretyczny i nie nawiązują do ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie. Z odpowiedzi na apelację wynika, że w miejscowości P., gdzie doszło do zderzenia pojazdu z sarną, istnieje obwód łowiecki polny nr 82 i został on wydzierżawiony Kołu Łowieckiemu „O.G”. w Z., które nie zostało pozwane w niniejszej sprawie.

III. Powód nie dochodził odpowiedzialności pozwanego na zasadach ogólnych (dawny art. 417 k.c.), gdyż nie wykazywał winy jego funkcjonariusza, np. straży leśnej, z tytułu niedopełnienia jakichś obowiązków. Podobnie nie wykazywał odpowiedzialności innego podmiotu, tzn. zarządcy drogi, np. Dyrektora Okręgowego Dróg Krajowych i Autostrad, np. z tytułu nierozmieszczenia wzdłuż drogi tablic ostrzegających o dzikich zwierzętach.

Mając na względzie wskazane argumenty, sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako niezasadną.


Źródło: www.rzu.gov.pl


Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 28 czerwca 2005 roku, sygn. akt VI Ca 431/05, niepublikowany

Nietrafny jest zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż art. 431 k. c. w ogóle nie znajduje zastosowania
w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17 października 1991 r., III CZP 100/91, ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich, zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka, o treści
następującej: „Art. 431 stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim).
Na poparcie tego poglądu Komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, nr 2,
poz. 30, oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach w stanie wolnym (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: „Art. 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)...” (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji, ocenę skarżącego, że art. 431 k. c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne. Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k. c. tylko w wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.


Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko w wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach.
 

Link4: Nowi menedżerowie w pionie direct

Pierwsze zmiany personalne w Link4 po zakupie firmy przez PZU SA. Lider segmentu direct zapowiada, że to dopiero początek ruchów kadrowych.

24...


czytaj dalej

Marcin Warszewski dyrektorem generalnym Liberty Direct

Liberty Direct nominowała nowego dyrektora generalnego. Został nim Marcin Warszewski, dotychczasowy dyrektor ds. Techniki Ubezpieczeniowej. Będzie...


czytaj dalej

Serbia: Coface wprowadziło ubezpieczenia należności

Coface wzbogacił swoją ofertę usług w Serbii, nawiązując lokalną współpracę z AXA. Od początku lipca serbskie przedsiębiorstwa mogą korzystać nie...


czytaj dalej

Będą problemy z ubezpieczeniem dla linii lotniczych

Ubezpieczyciele żądają wyższych składek od linii lotniczych obsługujących trasy, na których samolotom grozi niebezpieczeństwo. To efekt...


czytaj dalej

TU Europa: Ubezpieczenia turystyczne dostępne w rankomat.pl

Od lipca TU Europa oferuje swoje ubezpieczenia podróżne za pośrednictwem porównywarki rankomat.pl. To kolejny kanał wykorzystywany przez...


czytaj dalej

Rośnie wartość i liczba niezapłaconych składek

Według danych Rejestru Dłużników ERIF tegoroczna liczba zobowiązań konsumenckich w kategorii „ubezpieczenia” jest większa od tej sprzed roku o...


czytaj dalej

Sprzedaż



 

Adres redakcji

ul. Bracka 3 lok. 4
00-501 Warszawa
tel. (22) 628 26 31

email redakcja@gu.com.pl

Partnerzy

OnePressRzecznik UbezpieczonycheGazety.plPIPUiFRaporty UbezpieczeniowePolisowo.pl