Naruszenie prawa materialnego
wtorek, 11 stycznia 2011 20:50

Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział VI Cywilny Odwoławczy po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005 r. w Częstochowie na rozprawie sprawy z powództwa Towarzystwa Ubezpieczeń SA w W. przeciwko Skarbowi Państwa – Nadleśnictwo K. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 1 marca 2005 r. – I oddala apelację; II zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 marca 2004 r. Sąd Rejonowy w M. Oddział w K. oddalił powództwo TU SA w W. Oddział w K., przeciwko Skarbowi Państwa-Nadleśnictwu K., o zapłatę kwoty 3987,33 zł. Kwota ta dochodzona była jako regres od sprawcy szkody, z tytułu wypłacenia poszkodowanemu Grzegorzowi M. odszkodowania komunikacyjnego z uwagi na uszkodzenia samochodu Daewoo Nubira, zaistniałe na skutek potrącenia przez poszkodowanego w miejscowości P. przebiegającej przez jezdnię sarny.
Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny.

Na podstawie polisy poszkodowany Grzegorz M. był objęty ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, autocasco i od następstw nieszczęśliwych wypadków dla posiadaczy pojazdów mechanicznych. W dniu 1 lutego 2004 r. przejeżdżał przez lasy w okolicach miejscowości P. W tym czasie na jezdnię przed prowadzony przez niego samochód marki Daewoo Nubira wbiegła sarna i doszło do jej potrącenia. W wyniku tego zdarzenia poszkodowany poniósł szkodę w postaci uszkodzenia pojazdu, zabita sarna została oddana do punktu skupu dziczyzny. W oparciu o kalkulację szkody z 2 marca 2004 r. w dniu 3 marca 2004 r. powód wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 3987,33 zł. W dniu 21 kwietnia 2004 r. zwrócił się do Nadleśnictwa K. z wezwaniem do zapłaty na jego rzecz tej kwoty tytułem regresu. W odpowiedzi pełnomocnik Nadleśnictwa poinformował powoda, że jednostki organizacyjne Lasów Państwowych nie odpowiadają za tego typu szkody. Powyższy stan faktyczny sąd I instancji ustalił na podstawie następujących dowodów: dokumentów ubezpieczeniowych, notatki urzędowej, dokumentacji zdjęciowej, pisma pełnomocnika pozwanego.

Sąd I instancji uznał za wiarygodne wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie, ponieważ nie budziły one wątpliwości co do swej autentyczności, a strony nie podawały w wątpliwość tych dowodów.

Apelację od tego wyroku złożył powód, zarzucając: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 431 k.c. w związku z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) i § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przekazywania w zarząd obwodów łowieckich wyłączonych z wydzierżawiania (Dz.U. Nr 219, poz. 1842) poprzez niewłaściwą jego wykładnię, tj. przyjęcie, że nadleśnictwo jako jednostka organizacyjna Lasów Państwowych nie może być zarządcą lasu (koła łowieckiego leśnego) i nie może ponosić odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez zwierzę żyjące w stanie dzikim. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy zważył, co następuje. Apelacja jest niezasadna.

I. Sąd odwoławczy podziela ustalenia sądu I instancji oraz dokonaną przez ten sąd ich ocenę.

Sąd I instancji przedstawił spójną koncepcję odpowiedzialności w okolicznościach niniejszej opartą na prawidłowej wykładni art. 431 k.c. oraz przepisów prawa łowieckiego. Nietrafny jest zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż art. 431 k.c. w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17 października 1991 r., III CZP 100/91, ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich, zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka o treści następującej: Art. 43J stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim). Na poparcie tego poglądu komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, Nr 2, poz. 30, oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach w stanie wolnym (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: Art. 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)... (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji, ocenę skarżącego, że art. 431 k.c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne.

Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko w wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

II. Oczywiście możliwa jest sytuacja, o której pisze w apelacji skarżący, w której Lasy Państwowe są zarządcą obwodu łowieckiego leśnego, który w konkretnym wypadku obejmuje las..., ale to, że sytuacja taka jest możliwa, nie oznacza jeszcze, że faktycznie miała ona miejsce. Powód w żadnym razie faktu tego nie udowodnił, co więcej, nie podejmował takiej próby. Dlatego nie może wyprowadzać takich wniosków o ewentualnej odpowiedzialności Skarbu Państwa, wynikającej z takich hipotetycznych faktów. Przedstawione w uzasadnieniu apelacji rozważania w tym zakresie mają charakter czysto teoretyczny i nie nawiązują do ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie. Z odpowiedzi na apelację wynika, że w miejscowości P., gdzie doszło do zderzenia pojazdu z sarną, istnieje obwód łowiecki polny nr 82 i został on wydzierżawiony Kołu Łowieckiemu „O.G”. w Z., które nie zostało pozwane w niniejszej sprawie.

III. Powód nie dochodził odpowiedzialności pozwanego na zasadach ogólnych (dawny art. 417 k.c.), gdyż nie wykazywał winy jego funkcjonariusza, np. straży leśnej, z tytułu niedopełnienia jakichś obowiązków. Podobnie nie wykazywał odpowiedzialności innego podmiotu, tzn. zarządcy drogi, np. Dyrektora Okręgowego Dróg Krajowych i Autostrad, np. z tytułu nierozmieszczenia wzdłuż drogi tablic ostrzegających o dzikich zwierzętach.

Mając na względzie wskazane argumenty, sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako niezasadną.


Źródło: www.rzu.gov.pl


Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 28 czerwca 2005 roku, sygn. akt VI Ca 431/05, niepublikowany

Nietrafny jest zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż art. 431 k. c. w ogóle nie znajduje zastosowania
w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17 października 1991 r., III CZP 100/91, ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich, zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka, o treści
następującej: „Art. 431 stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim).
Na poparcie tego poglądu Komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, nr 2,
poz. 30, oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach w stanie wolnym (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: „Art. 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)...” (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji, ocenę skarżącego, że art. 431 k. c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne. Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k. c. tylko w wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.


Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko w wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach.
 

Generali TU: Maciej Fedyna zatwierdzony jako członek zarządu

18 listopada Komisja Nadzoru Finansowego jednogłośnie wyraziła zgodę na powołanie  Macieja Fedyny na stanowisko członka zarządu Generali...


czytaj dalej

Aviva TUO: Licencja KNF dla Grażyny Sudzińskiej-Amroziewicz

Podczas odbywającego się 18 listopada 241. posiedzenia Komisja Nadzoru Finansowego zatwierdziła powołanie Grażyny Sudzińskiej-Amroziewicz na...


czytaj dalej

AIG: Williams wiceprezesem ds. komunikacji

Rhodri Williams został powołany na nowo utworzone stanowisko wiceprezesa do spraw komunikacji i kontaktów publicznych AIG na Europę, Bliski Wschód...


czytaj dalej

Xchanging: Technologia priorytetem kanadyjskich ubezpieczycieli

Technologia, zwłaszcza rozwój portali do zawierania umów ubezpieczeniowych, jest priorytetem dla kanadyjskich ubezpieczycieli na 2015 r. – wynika...


czytaj dalej

Gothaer: Pomocowa aplikacja mobilna

27 listopada Gothaer poszerzył swoją ofertę o nową aplikację mobilną Gothaer Pomoc. Narzędzie powstało we współpracy z Mondial Assistance.

-...


czytaj dalej

Spadła wartość marek towarzystw

W tegorocznej odsłonie rankingu najcenniejszych polskich marek nie zabrakło przedstawicieli rynku ubezpieczeń. Wartość ich nazw była jednak niższa...


czytaj dalej

Sprzedaż



 

Adres redakcji

ul. Bracka 3 lok. 4
00-501 Warszawa
tel. (22) 628 26 31

email redakcja@gu.com.pl

Partnerzy

OnePressRzecznik UbezpieczonycheGazety.plPIPUiFRaporty UbezpieczeniowePolisowo.pl